Yani Rüzgâr Her Şeyi Alıp Götürmeyecek
Tek kelimeyle sarsıcı.
“Oltamın mantarının suda yüzen tuhaf bir metronom gibi batıp çıkmasını izleyerek bekliyorum. Balıklar bir türlü oltaya gelmiyor ama umurumda değil. Yalnızca bekliyorum ve bu da beklemenin en az diğerleri kadar iyi bir yolu çünkü her beklemek aynı beklemektir.”
Sık sık Beat Kuşağı’yla anılan, aslında bu kuşaktan da bağımsız özellikleriyle bilinen Richard Brautigan, geçtiğimiz yüzyılın en özgün anlatıcılarından. Bu farklılığı, sadece iyi hikâyeler bilmesi değil, aynı zamanda sesinin gücüne hafiflik, hızlık ve derinlik katabilmesi. Brautigan’ın kurmacaları roman gibi başlar, şiir gibi akar, öykü gibi ilerler. Ana akımlara mesafesi, tür tutuculuğundan uzak kalması, az kelimeyle güçlü imgeler oluşturması onu biricik yapar. Diğer romanları arasında yine farklılığı belirgin olan Yani Rüzgâr Her Şeyi Alıp Götürmeyecek, kendine özgü, kırılgan ve ironik anlatımıyla çocukluk, yoksulluk, ölüm ve hatırlamanın tuhaf doğası arasında gezinen sarsıcı bir metin. Önümüzden, her yaştan arkadaşlarıyla, elinde oltası ve bira şişeleri doldurulmuş bebek arabasıyla dolaşan, II. Dünya Savaşı esnasında ve sonrasında Batı Oregon’da yaşayan bir çocuk geçiyor.